ਵੀਰੇ ਦਾ ਘਰ

ਮੈਂ ਸਿਆਲਾਂ ਵਾਲੀ ਧੁੱਪ ਵੇ ਵੀਰਾ, ਮੈਂ ਖਿੜੀ ਦੋਪਹਰ ਚੇ ਘਰ ਆਉਂਦੀ

ਸ਼ਾਮ ਹੋਇ ਤੇ ਮੁੜ ਜਾਊਂਗੀ, ਮੈਂ ਚਿੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ

ਅੱਜ ਅਸਮਾਨੀ ਚੰਨ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਦੇਖੇ ਕੱਲੇ ਤਾਰੇ ਨੇ

ਤੂੰ ਚੰਨ ਨੂੰ ਕਿਥ੍ਹੇ ਲਕੋਈ ਬੈਠੈਂ, ਪੁੱਛਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਾਰੇ ਨੇ

ਦੱਸ ਤਾਂ ਵੀਰਾ ਉਹ ਕਿਥ੍ਹੇ ਹੈ, ਜੋ ਜਚਗੀ ਤੇਰੀ ਰੂਹ ਨੂੰ

ਅੱਜ ਮਿਲਣੈ, ਮੈਂ ਭਾਭੀ ਮੇਰੀ ਨੂੰ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਨੂੰਹ ਨੂੰ

ਦੱਸਦਾਂ ਭੈਣੇ ਸਾਹ ਤਾਂ ਲੈਲੈ, ਮੈਂ ਚੰਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਕੋ ਸਕਦਾ

ਤੂੰ ਦੇਖੀ ਟਿਮ ਟਿਮ ਤਾਰੇ ਗਾਉਂਦੇ, ਜੁਗਨੂੰ ਵੀ ਇਥ੍ਹੇ ਫਿਰੁ ਨੱਚਦਾ

ਆਹ ਦੇਖ ਚਾਨਣ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੀ, ਫਿਰਦੈ ਰੁਸ਼ਨਾਂਦਾ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ

ਮੈਂਨੂੰ ਅੱਜ ਹਵਾਵਾੰ ਬੋਲਣ, ਲਾਉਣ ਦੇ ਸਾਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਗੇੜੇ

ਮੈਂਨੂੰ ਅੱਜ ਉਹ ਚੰਨ ਵੀ ਬੋਲੇ, ਕਿ ਬੈਠਣ ਦੇ ਉਸ ਚੰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ

ਲਾਲ ਤਾਰੇ

ਇਹ ਛੋਕਰੇ ਨਾ ਤੈਂਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਧੁੱਪ ਬਹਿ ਮਾਣਦੇ

ਦੇਖੀ ਨੱਚਦੀ ਅੱਜ ਹੈ ਜਵਾਨੀ, ਗਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਆ ਤੇਰੇ ਹਾਣ ਦੇ

ਦੇਖੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਅੱਜ ਕਬੀਲੇਆਂ ਚੇ, ਫੁੱਲ ਵਿਅਸਤ ਨੇ ਅੱਜ ਮਹਿਕਾਣ ਤੇ

मैं तिनका

मैं तिनका सा प्रेमी और तेरे प्यार सा समंदर,

मैं नौसिखिया ही सही, पर तैर जाऊंगा मैं इसमे

तेरे जिक्र तो सुने हैं हर लहर से हमने,

किस्से कहानियां, मैं सुनाऊंगा इन्हें

मुझे पूछते हैं कि डर नही लगता हवा से तुम्हे?

ये प्यार की आंधी है, मैं बताऊंगा इन्हें

ਇੱਕ ਆਦਤ ਬਣਜਾ ਮੇਰੀ

ਨਾਮ ਤੇਰੇ ਦਾ ਫੁੱਲ ਹੈ ਇੱਕ, ਮਹਕ ਖਿੰਡਾਵੇ ਰੰਗ ਵਰਸਾਵੈ |

ਆਦਤ ਬਣਗਈ ਮਾਲੀ ਦੀ, ਉਹ ਪਾਣੀ, ਖਾਦਾਂ ਨਿੱਤ ਹੀ ਪਾਵੇ|

ਮੈਂ ਦੇਖਾਂ ਫੁੱਲ ਦੇ ਰੰਗ ਤੇ ਢੰਗ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੈ ਮਾਲੀ ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਤੋਂ|

ਇੱਕ ਆਦਤ ਬਣਜਾ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ, ਮਿੱਠਤ ਕਰਦੇ ਕੌੜੇਆਂ ਚੋਂ|

ਰੰਗ ਤੇਰੇ ਤੇ ਰੰਗ ਮੇਰੇ ਵੀ, ਦੇਖ ਅਸਮਾਨੀ ਛਾਏ ਹੋਏ ਨੇ|

ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਲਿਖ ਲਿਖ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਇਹ ਭੌਰੇ ਵੀ ਨਸ਼ਯਾਏ ਹੋਏ ਨੇ|

ਮੈਂ ਦੇਖੇ ਨੱਚਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਅੱਜ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਰਛਾਏਂ ਦੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਨੇ|

ਉਹ ਦੇਖ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਛੱਲਾਂ ਵੀ, ਤੂੰ ਸਬ ਨੱਚਣ ਗਾਵਣ ਲਾਏ ਹੋਏ ਨੇ|

Child of neighborhood

The face was sad and byes were good,

lost in big city, child of neighborhood.

He was glad to eat restaurant food,

destined to do, all shall and should.

Whispers on the phone, are they from the home?

learnt cooking food, told my mom.

The smile on her face, i can feel,

Wish i can write all it in reel.

आज भी वहीं हूँ

ज़मीन लाल है, गिरा नहीं मैं, 

रण में हूँ अभी हरा नही मैं

याद है इतिहास मुझे सरहद का , तलवार का

तेज़ धार है , डरा नही मैं

धरती थी मेरी लड़ा वहीं मैं

गिरा वहीँ, और खड़ा वहीं मैं।

मज़हब , मिट्टी और मित्र

खुशबू भूल जाऊँ कैसे, वो मिट्टी थी मेरे गांव की

राह दिखती तो मुड़ जाता मैं, छाप नही थी पाँव की।

प्यार था हर मजहब में भी, दोस्ती के न थे किनारे

हरे तुम्हारे केसरी हमारे, कई रंग की हैं मीनारें।

मंदिर में देखा एक ओंकार मैने, गुरुद्वारे देखा अल्लाह

ईशु को देखा रोजे रखते, मस्जिद में माखन लल्ला

मज़हब, मिट्टी , मित्र और मैं, इन म के कोई रंग नही

तेरा तेरा कहके तोला, नानक के थे ढंग यही

ਇਸ਼ਕੇ ਦੀਆਂ ਪਰਜਾਈਆਂ

ਧੜਕ ਰਹੇ ਅੱਜ ਸੁਰਖ਼ ਛਬੀਲੇ

ਕੁਜ ਦਿਲ ਵਿਚ ਅੱਜ ਮੁਸਕਾਈਆਂ ਨੇ

ਅੱਜ ਮਿਲਣੈ, ਮੈਂ ਪਲ ਨਾ ਝਮਕਾਂ

ਇਹ ਇਸ਼ਕੇ ਦੀਆਂ ਪਰਜਾਈਆਂ ਨੇ 

ਜੁਗਾਦਿ ਸੱਚ

ਉਸੇ ਦੀਆ, ਉਸੇ ਪੁੱਜੇ, ਉਸੇ ਕਾ ਬਟਵਾਰਾ
ਉਸੇ ਮੰਗੀਏ, ਉਸੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਲੋਭੀ ਰੱਖ ਵਿਚਾਰਾਂ
ਹਰੇ ਤੁਹਾਡੇ, ਕੇਸਰੀ ਸਾਡੇ, ਅਕਾਲ ਮੂਰਤ ਕੇ ਰੰਗ ਨਹੀਂ
ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ, ਇੱਕ ਓਂਕਾਰ, ਅੱਲਾਹ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਰਾਮ ਕਹੀਂ

ਬਲਿਹਾਰ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਦਾਤਿਆ, ਕੁਦਰਤ ਰਚਣਹਾਰਾ
ਪਾਣੀ ਕਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਬੰਜਰ, ਨਾ ਹਰਿਆਲੀ ਆਈ ਦੋਬਾਰਾ
ਬਕਸ਼ ਦੇ ਤੂੰ ਸ਼ੌਹਰਤ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਨੇ
ਸਾਉਣ ਵਰਗੇ ਰੁਤਬੇ ਤੇਰੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਾਲੇ ਹਾੜ ਚੇ ਨੇ
ਇੱਕ ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਤੇਰੇ, ਗੀਤਾ, ਗਰੰਥ, ਕੁਰਾਨ ਚੇ ਨੇ
ਇੱਕ ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ੌਹਰਤ ਦੌਲਤ, ਸਬ ਧਰਮ ਹੀ ਪਹਿਚਾਣ ਦੇ ਨੇ

ਮੈਂ ਖੁਦ ਕੋ ਜਾਣਾ, ਤੂੰ ਸਬ ਕੋ ਜਾਣੈ

ਜੋ ਭੀ ਕਿਆ, ਤੂੰ ਮੀਠਾ ਕਿਆ

ਇੱਥੇ ਲੱਖ ਮਾਨਸ, ਤੂੰ ਏਕ ਜਿਆ

ਸਬੈ ਏਕੈ ਪਹਿਚਾਨੋ, ਇੰਨ ਰੰਗ ਅਨੇਕ ਮੇ

ਕਬੈ ਗੁਰੂ ਨਾ ਛਾਡੈ, ਵਾਸੈ ਹਰ ਵੇਸ਼ ਮੇ |

ਇਹ ਮਾਟੀ ਦੀ, ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਦਿਆ
ਹੱਸ ਕੇ ਜੀਵਣੇ ਕੋ, ਤੂੰ ਸੁਆਸ ਦਿਆ
ਨੀਲ ਛਤਰ ਹੇਠ ਚਮਤਕਾਰ ਕਈ ਹੋਵਣ
ਪਰ ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਆ, ਕੁਜ ਖ਼ਾਸ ਕਿਆ | 

ਮੈਂ ਬੋੱਲੀ ਤੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ

ਏ ਸਹਜ ਅਕੀਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ, ਚੱਲੇ ਪੌਣ ਜੇ ਪੱਖੋਂ ਯਾਰ ਦੇ
ਉੱਗਣ ਰੱਕੜਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵੀ, ਕੁਜ ਲਾਵਣ ਬੀਜ਼ ਜੇ ਪਿਆਰ ਦੇ
ਕੁੱਜ  ਦਰਿਆਵੀ ਪਾਣੀ ਵੀ, ਵੱਗਣ ਹੁਣ ਉਸ ਪਾਰ ਵੇ
ਲੈ ਚੱਲ ਦੇਸ਼ ਬੇਗਾਨੇ ਅੱਖਰ, ਰਹਿਣੀ ਚਮਕ ਨੁਹਾਰ ਵੇ 
ਮੈਂ ਬੋੱਲੀ ਤੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ, ਮੈਂਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਕਰ ਸ਼ੰਗਾਰ ਵੇ |

ਏ ਸੁਰ ਸਾਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ, ਛਣਕਾਉਂਦੇ ਪਿੰਡ ਸ਼ਰੀਂਹ
ਫੰਬੇ ਦੇਖ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ , ਇਸ਼ਕ਼ਈ ਹੋਇਆ ਮੀਂਹ
ਕੋਸੀ ਕੋਸੀ ਧੁੱਪ ਅੱਜ , ਜੂਹ ਵੀ ਹਰਿਯਾਯੀ ਏ
ਬੋੱਲੀ ਫੇਰ ਛਬੀਲੇਆਂ ਦੀ, ਪਿੰਡ ਮੁੜ ਆਈ ਏ
ਬੋੱਲੀ ਅੱਜ ਆਬਾਂ ਦੀ, ਫੇਰ ਰੁਸ਼ਨਾਈ ਏ |

ਤੇਰੇ ਮੇਰੇ ਗੀਤ

ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਓ ਰੇਤੇਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, 
ਇੱਕ ਦੇਖੀ ਦਰੀਆਂਵੀ ਕੰਡੇ ਮੈਂ

ਇੱਕ ਦੋ ਖਵਾਬ ਮੇਰੇ ਮਿਲਨੇ ਦੇ ਤੈਂਨੂੰ, 
ਦਿਨ ਬੜੇ ਗਿਣ ਗਿਣ ਕੱਡੇ ਮੈਂ,

ਇੱਕ ਤੂੰ ਛੁਹਾਦੇ ਚੱਮ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਸਾਡੜੇ ਵੇ, 
ਗੀਤ ਮੇਰੇ ਲਿਖਦੇ ਕਹਾਣੀ ਵੇ,

ਕਦੀ ਕਦੀ ਦਿਲ ਸਾਡਾ ਡੋਲਦਾ ਐ ਦੇਖ ਤੈਂਨੂੰ , 
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਚੌਣ ਵਾਲਾ ਹਾਣੀ ਓਏ|

ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮੈਂ ਕਿੱਤੀ ਬਹੁਤੀ, ਗੀਤ ਮੇਰੇ ਬੋਲਦੇ ਨੀਂ, 
ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਸਕਦੇ |

ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਲੰਗਦੇ ਨੇ, ਸੋਚ ਸੋਚ ਬਾਰੇ ਤੇਰੇ, 
ਖਵਾਬ ਨੀ ਸਵੇਰੇ ਦਿੱਖ ਸਕਦੇ |

ਲਾਲ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਮ ਅੱਜ, ਬੁੱਲੀਆਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਤੇਰੀ, 
ਤਾਈਓਂ ਲਿਖਾਂ ਤੇਰੇ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਮੈਂ |


ਹੋ ਗਏ ਦੀਦਾਰ ਤੇਰੇ, ਖਵਾਬ ਅੱਜ ਪੂਰੇ ਮੇਰੇ, 
ਗੀਤ ਹੁਣ ਨਇਯੋ ਮੁੱਕ ਸਕਦੇ |

... कभी तो ज़मीं पे आ ...

सोचता हूँ कि छुपा लूं तुम्हे इस दुनिया से
एक चाँद बहुत है इस धरती के लिए
कभी गुस्सा होती हो तो लहरों का उफ़ान सा आता है
एक लहर बहुत है इस बस्ती के लिए |

चाँद चमक सी मुस्कान जो अब साथ है मेरे
आज कीमत ज़्यादा है, ज़िन्दगी इस सस्ती के लिए
थोड़ी पूछताछ है अब हमारी इस शहर में भी
तुम किनारा सा हो इस कश्ती के लिए |

लिखता मैं

मिलते जो आप तो, एक अंदाज़ लिखता मैं,
छोटे से उन लम्हो में , एक ख्वाब लिखता मैं।
अगर पूछ लेते कि याद करते हो क्या हमको भी कभी,
तुमको हर एक पल का हिसाब लिखता मैं।

 कुछ शिकायत होती अगर उनको, आज अपने नूर पे,
 ‎कलम से तारीफ़, लाजवाब लिखता मैं।
 ‎कुछ अक्षर ढूँढता कीमती और सुनहरे से कभी,
 ‎खुद बिकता और उनसे उनका नाम लिखता मैं।

अ से लिखता नाम मैं उनका, व को सजाकर रखता मैं,
न की भी हाँ थी , इन अक्षरों की महफ़िल में,
एक ग़ज़ल इस प्यार की त से भी लिखता मैं।

 ‎

कुछ सोचूं मैं इन सपनो में

क्या आओगे आजभी उसी समय पे तुम?

सुनेंगे धड़कन जिसका संगीत तुम,

कुछ पल चुनूंगा, जो साथ हैं तेरे,

कुछ पल होंगे जो ख्वाब हैं मेरे,

कुछ पल देदो मैं ख्वाब बुनूँ,

ऐसा मैं आज सपना चुनूं |

क्या आओगे आजभी उसी समय पे तुम?

मैं दिमाग और दिल के वेश में तुम

मैं सोचूं इस धड़कन को सुन,

दूर भी हो पर पास हो तुम,

ये धड़कन इस सोच को घेरे

सपने छोड़ मिलो सुबह सवेरे|

तुम बतलाओ कब मिलने आऊं

देख तुम्हे मैं खुश हो जाऊं,

ख्वाब मैं अपने लिखता रहता,

तुम भी सच हो, खुद से कहता,

समय समय मैं बस सोचता रहता,

कही मिल गए वो तो कुछ बोल पाऊं|

मज़हब की सरहदें

होती अगर बिकाऊ तो, सरहद खरीद लेता मैं 
लाल रंग की उस मिट्टी में , खुशियां बीज देता मैं 
देखता कि उस मज़हब को, वो मिट्टी क्या सिखलाती है 
नफरत की उस हवा से, शहीद खींच लेता मैं |

सीख लेते हम उनसे भी कुछ, जो रब के और हम सबके हैं,
प्यार बांटते, मिलके खाते, आप हम भी रब के हैं |
मिलेंगे उधार, खुशियों के औज़ार, बच्चे चलाना जानते हैं,
मज़हब सिखाता रब की पूजा, ऐसा हम क्यों मानते हैं |

ਮਿੱਟੀ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ

ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਆਯੋ ਮੇਰੇ ਮੁਲਕ ਦੀ,

ਕਈ ਵਰੇ ਹੋਗਏ ਨੇ ਦੂਰ ਹੋਏ ਨੂੰ,

ਮੇਹਨਤ ਕਮਾਈ ਚੇ ਚੂਰ ਹੋਏ ਨੂੰ,

ਮਹਿਕ ਸੰਭਾਲ ਲੂੰ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ,

ਯਾਦ ਰਹੁ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਏ ਨੂੰ|

ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਆਯੋ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ,

ਖੇਤ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਰੰਗ ਹਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ,
ਹਾੱਸੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ,

ਮੈਂ ਸਿਖਯਾ ਉਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਬ ਕੁਝ

ਤਾਹਿ ਮੁਸਕਾਵਾਂ ਖੇਲ ਹਰੇ ਹੋਏ  ਨੂੰ| 

ਦੁਆ ਹੀ ਹੈ ਉਸ ਮਿੱਟੀ ਦੀ,
ਪੂਰੀਆਂ ਸਬ ਮੁਰਾਦਾਂ ਨੇ,
ਬਜ਼ੁਰਗ਼ ਵੱਸਦੇ ਉਸ ਮਿੱਟੀ ਚੇ,
ਰੱਬ ਵਰਗੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੇ,
ਮੈਂ ਭੁੱਲਦਾ ਨੀ ਖੁਸ਼ਬੋ ਇਸ ਰੰਗ ਦੀ,
ਜਿੰਨੇ ਰਚੀਆਂ ਸਬ ਬੁਨਿਆਦਾਂ ਨੇ|

तेरे साथ

आज के इस पल में, ज़िन्दगी खूबसूरत है मेरी,
साथ कदम जो हैं तेरे, राह सुधर जाए मेरी
पल छुपा लूँ, याद बना लूँ, इस आधे प और यार को
हाँ तुम्हारी जीत बना दे, मेरी हर एक हार को |

आज के ही इसी पल में, देखी है मुस्कान तेरी,
रफ़्तार की सीमा तोड़ चली, सुन तो सही धड़कन मेरी,
है ख्वाब सा, महताब सा, चेहरे का दीदार सा,
भेजा है बना तुमको , खूबसूरती का इश्तिहार सा|

आज के ही इसी पल में, न हो कोई इनकार सा
खो जाएँ इन लम्हों में, पल है अब इज़हार का,
आर मेरे तुम, पार मेरे तुम, हो तुम इन लफ़्ज़ों में भी,
खुश बहुत हूँ इस पल में मैं भी, तेरा शुक्रगुज़ार  था|

_    _

 /   \ /    \

 |            |

 \          /

 \      /

\ /

ਰਾਹ ਬਾਦਲ ਰਹੇ ਨੇ

ਮੈਂ ਨੀ ਦੇਖਿਆ ਸੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬ,

ਜਿੱਥੇ ਯਾਰ ਭਰਾ ਨੇ ਨਾਵਾਂ ਦੇ,

ਚਲਦੀ ਗੋਲੀ ਵਿਆਹਾਂ ਤੇ,

ਬੇਅਦਬੀ ਹੋਗੀ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ,

ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵੱਸਗੇ ਸਾਹਾਂ ਚੇ | 

ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਉਹ ਪੰਜਾਬ 

ਜਿੱਥੇ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਮਾਵਾਂ ਦੀ, 

ਠੰਡ ਸੀ ਬੋੜ੍ਹ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਦੀ,

ਬਾਬੇ ਸੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੋਹਰੀ ਹੁੰਦੇ,

ਸਿਹਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਹਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ |

ਮੈਂ ਦੇਖਣਾ ਚੌਹਨਾਂ ਉਹ ਪੰਜਾਬ 

ਜਿਥ੍ਹੇ ਚੰਗੇ ਰਾਜਨੇਤਾ ਹੋਣ ,

ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਿੰਡ ਨਾ ਮਾਵਾਂ ਰੋਣ,

ਉਹ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਖੇਤ ਮੇਰੇ ,

ਹਰ ਥਾ ਦੇਸ਼ ਮੇਰੇ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਹੋਣ |

Welcome 2017

 End of 2016 with friendhood, Dinner followed by dance at pandey's home.